ပထမေန႔...
အိပ္စက္အနားယူျခင္းကင္းခဲ႔ရတဲ႔ မ်က္၀န္းတစံုနဲ႔ သိုးနံ႔ထြက္ေနတဲ႔ ေန႕တေန႔ကို
စတင္လိုက္ရတယ္။ လိုအင္မျပည့္၀နိုင္တဲ႔အေၾကာင္းတရား စဥ္းစားေဖြရွာရင္း
ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဓါတ္ျပားေဟာင္းေတြ ကိုလွန္ေနမိတယ္။
ဒီမနက္ေကာ္ဖီဟာ ခ်ိဳေနတယ္။
သီခ်င္းေတြက ရင္ကိုျမွားေတြလိုခြင္းသြားၾကေလရဲ႕။ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ငါ့ဖုန္းဟာ
အိတ္ထဲကေန ငါ့ကိုလ်ာထုတ္ျပေနတယ္။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ကမၻာေျမနဲ႔
အဆက္ျပတ္ေနတဲ႔ေန႔လည္ခင္းဟာ ပိုမိုအိုက္စပ္ပူေလာင္ေနေလရဲ႕။ ထံုထိုင္းေလးလံ
ေနတဲ႔လွ်ာဟာ ငါဒီေန႔ေျပာခဲ့သမွ်စကားလံုးတိုင္းကို အသက္မဲ႔ေနေစတယ္။
ဒီေန႔ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးစတိုင္းဟာ ေသာကအေငြ႔လ်ံေတြ ခ်ိတ္ပါသြားၾကရဲ႕။
အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလုိက္ စီးကရက္ဖြာလိုက္ ေနစရာမရွိတဲ႔
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ဘဲတေပြလိုေပါ့။
သူမတေယာက္တည္းရဲ႕ တားျမစ္ခ်က္နဲ႔ ဖြင့္ခြင့္မရတဲ႔ အင္တာနက္စာမ်က္နွာက ငါ့ကို
ျမွဴဆြယ္ျပံဳးတခ်ိဳ႕နဲ႔ တေနကုန္ျဖားေယာင္းေနတာ ငါမနဲ တြန္းလွန္ထားလိုက္ရတယ္။
အလိုက္မသိရွာတဲ႔ ဖုန္းဟာ ဒီေန႔မွာထူးထူးျခားျခား ခါတိုင္းထက္ခဏခဏပိုျမည္တယ္။
အဲ့ဒါေဆးမရွိတဲ႔ေ၀ဒနာဆိုး။ ဒီကေန႔ ကင္ဆာဆိုတဲ႔ သီခ်င္းကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ
နားေထာင္ရင္း ခုိျပာေရာင္ေတာင္တန္းၾကီးေရွ႕မွာ ငါရုပ္တည္ၾကီးနဲ႔ငိုေနတယ္။
ရပ္တည္ေနထိုင္ဖို႔ လႈပ္ရွားရမယ့္ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ကီးဘုတ္ေပၚမွာေသေနၾက။
ဒီပထမေန႔မွာတင္ နာရီေတြေႏွးကုန္ၾကတယ္။ ေနမင္းဟာၾကာေညာင္းေလးအီစြာနဲ႔
ေတာင္တန္းကိုေက်ာ္၀င္ေနတယ္။ ကမၻာၾကီးဟာ ဒီေန႔ စံခ်ိန္တင္ေလာက္ေအာင္
ေႏွးေကြးစြာလည္ပတ္ေနတယ္လို႔ ငါထင္မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေျခလွမ္းေတြလည္းေႏွး
ေကြးထံုထိုင္းလို႔ စိတ္ေတြက တျပည္သူဆီသာ ေရာက္ျမဲေရာက္ေနတယ္။
ငါ့ခန္းစီးကန္႔လန္႔ကာေတြကို မဖြင့္ပါရေစနဲ႔။
အသံေတြရဲ႕ ကင္းေ၀းရာမွာ ပုန္းေအာင္းဖို႔ၾကိဳးစားေနတုန္း သူ႕စကားသံေတြနားထဲ
တိုး၀င္လာတယ္။ မ်က္စိေတြမွိတ္ ေခါင္းကိုလွန္ခ်ထားတဲ့အခါ ငါ့နားဖူးထက္မွာ
သူ႔ရုပ္လႊာေတြအားလံုးေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနၾကတယ္။ ဘာကိုေအာ္ဟစ္လို႔ ဆုပ္
ကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့တဲ႔အခါ ငါဖုန္းကိုေရွ႕မွာခ်ျပီး ေျခဆင္းထိုင္ေနလိုက္ရတယ္။
ငါရွင္သန္ေနထိုင္ရာ တနာရီေစာေနတဲ႔ အခ်ိန္စက္၀န္းမွာ ငါဒီေန႔အံေခ်ာ္ေနတယ္။
ဒါဟာ တပတ္ဆိုတဲ႔ စမ္းသပ္ခံေန႔စြဲ ပထမဆံုးေန႔ပါပဲ။
ရဲ၀င့္သူ
..................................***EOT***.................