CLICK HERE FOR BLOGGER TEMPLATES AND MYSPACE LAYOUTS
**မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုပါ၏**

Thursday, July 9, 2009

အကြဲအလြဲ




“အကြဲအလြဲ”



ငါတိုု႔ ရွဴသြင္းေနတဲ႔ ေလဟာ
အသားအေရာင္ မခြဲျခားဘူး
ဒါေပမယ့္
မတူကြဲျပားတဲ႔ ဘာသာစကားေတြက
ခံစားခ်က္ေတြကိုု ခြဲျခားဆက္ဆံလိုုက္တယ္။

အသားအေရာင္ေအာက္က
လူမျမင္ရတဲ႔ ဦးေႏွာက္ေတြကိုု
အေရွ႕ ၊ အေနာက္
အဲ့ဒီခ်ိန္ခြင္လ ွ်ာနဲ႔ ထိုုးခ်ိန္လိုုက္ၾကျပီ။

ငါထင္တယ္
ေသြးေတြအားလံုုးဟာ အနီေရာင္ေတြပဲလိုု႔
ဒါေပမယ့္
ပတ္စပိုု႔*ေတြ အေရာင္ကြဲတယ္
ျဖစ္တည္မႈေတြ သ႑ာန္ကြဲတယ္
ေကာင္းကင္ေတြ ကာလာ**ကြဲတယ္
ခံစားခ်က္ေတြ အလင္းအေမွာင္ကြဲတယ္
ကြဲတယ္...
ကြဲတယ္...
ငါလည္းကြဲတယ္...


ရဲ၀င့္သူ



ပတ္စပိုု႔* = Passport
ကာလာ**=Color



(www.markchadwick.co.uk မွပန္းခ်ီကားပံုုကိုုယူသံုုးထားသည္။
)

Saturday, July 4, 2009

ခ်စ္သူသိေစ





“ခ်စ္သူသိေစ”



ဒါကို
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္
တည္ေဆာက္ေနခဲ႔တာ
ငါ...

အုတ္တခ်ပ္
သဲတပြင့္ေလးကအစ
စိတ္ကူးအပိုင္းအစေတြနဲ႕
တလႊာခ်င္း တလႊာခ်င္း
ဂရုတစိုက္
တန္ဆာဆင္ျပီး
အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔
ဖန္တီးေနခဲ႔တာ
ငါ...

ဘ၀ေနနည္းအႏုပညာ
ကဗ်ာ
ေနာက္ျပီး
ေတးသီခ်င္းေတြနဲ႕လည္း
အေႏြးဓါတ္ေပးခဲ႔တာ
အႏုပညာသမား
ငါ...

ပန္းေလးတပြင့္လို
ေနေလာင္ ႏြမ္းေျခာက္
ပိုးကပ္တြယ္မွာစိုးလို႔
တဖြဖြ တသသနဲ႕
ထိုက္တန္ရာ ပင္ျမင့္မရွိေတာ့သလို
တမမနဲ႔ ဥယ်ဥ္မွဴးဟာ
ငါ...

မယံုနိုင္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ႔
အတၱေတြကို
ဘာမွမျဖစ္သလိုထိုင္ၾကည့္ျပီး
အတၱအသစ္ေလးေတြကို
မင္းအျပံဳးပြင့္ေလးေတြနဲ႔လဲလွယ္ဖို႕
အျမဲ စိတ္ကူးေနခဲ႔တာ
ငါ...

ဒီစကားေတြ အားလံုး
အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္
အၾကိမ္တစ္ရာမက
ေျခြခ်ခဲ႔ျပီး
သံုးခြက္ တခြက္တင္
အဲ့ဒီလို
ခံစားခ်က္အပိုင္းအစေတြနဲ႔
မာနမရွိတဲ႔
အႏုပညာဆန္ဆန္
ရိုမန္တစ္ လက္ဖ၀ါးအစံုနဲ႔
ဆုပ္ကိုင္ မရေတာ့ေလာက္ေအာင္
လြတ္ထြက္သြားတဲ႔အထိ
တြဲေခၚေနမွာ အဲ့ဒါ
ခ်စ္သူသိေစ...


ရဲ၀င့္သူ

(ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကို ၾကိဳက္လို႔ယူသံုးထားတယ္။)

Thursday, July 2, 2009

အစမ္းသပ္ခံေန႔စြဲ- တစ္

“အစမ္းသပ္ခံေန႔စြဲ- တစ္”

ပထမေန႔...

အိပ္စက္အနားယူျခင္းကင္းခဲ႔ရတဲ႔ မ်က္၀န္းတစံုနဲ႔ သိုးနံ႔ထြက္ေနတဲ႔ ေန႕တေန႔ကို
စတင္လိုက္ရတယ္။ လိုအင္မျပည့္၀နိုင္တဲ႔အေၾကာင္းတရား စဥ္းစားေဖြရွာရင္း
ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဓါတ္ျပားေဟာင္းေတြ ကိုလွန္ေနမိတယ္။
ဒီမနက္ေကာ္ဖီဟာ ခ်ိဳေနတယ္။
သီခ်င္းေတြက ရင္ကိုျမွားေတြလိုခြင္းသြားၾကေလရဲ႕။ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ငါ့ဖုန္းဟာ
အိတ္ထဲကေန ငါ့ကိုလ်ာထုတ္ျပေနတယ္။ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ကမၻာေျမနဲ႔
အဆက္ျပတ္ေနတဲ႔ေန႔လည္ခင္းဟာ ပိုမိုအိုက္စပ္ပူေလာင္ေနေလရဲ႕။ ထံုထိုင္းေလးလံ
ေနတဲ႔လွ်ာဟာ ငါဒီေန႔ေျပာခဲ့သမွ်စကားလံုးတိုင္းကို အသက္မဲ႔ေနေစတယ္။
ဒီေန႔ ငါ့မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးစတိုင္းဟာ ေသာကအေငြ႔လ်ံေတြ ခ်ိတ္ပါသြားၾကရဲ႕။
အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလုိက္ စီးကရက္ဖြာလိုက္ ေနစရာမရွိတဲ႔
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ဘဲတေပြလိုေပါ့။

သူမတေယာက္တည္းရဲ႕ တားျမစ္ခ်က္နဲ႔ ဖြင့္ခြင့္မရတဲ႔ အင္တာနက္စာမ်က္နွာက ငါ့ကို
ျမွဴဆြယ္ျပံဳးတခ်ိဳ႕နဲ႔ တေနကုန္ျဖားေယာင္းေနတာ ငါမနဲ တြန္းလွန္ထားလိုက္ရတယ္။
အလိုက္မသိရွာတဲ႔ ဖုန္းဟာ ဒီေန႔မွာထူးထူးျခားျခား ခါတိုင္းထက္ခဏခဏပိုျမည္တယ္။
အဲ့ဒါေဆးမရွိတဲ႔ေ၀ဒနာဆိုး။ ဒီကေန႔ ကင္ဆာဆိုတဲ႔ သီခ်င္းကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ
နားေထာင္ရင္း ခုိျပာေရာင္ေတာင္တန္းၾကီးေရွ႕မွာ ငါရုပ္တည္ၾကီးနဲ႔ငိုေနတယ္။
ရပ္တည္ေနထိုင္ဖို႔ လႈပ္ရွားရမယ့္ ငါ့လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ ကီးဘုတ္ေပၚမွာေသေနၾက။

ဒီပထမေန႔မွာတင္ နာရီေတြေႏွးကုန္ၾကတယ္။ ေနမင္းဟာၾကာေညာင္းေလးအီစြာနဲ႔
ေတာင္တန္းကိုေက်ာ္၀င္ေနတယ္။ ကမၻာၾကီးဟာ ဒီေန႔ စံခ်ိန္တင္ေလာက္ေအာင္
ေႏွးေကြးစြာလည္ပတ္ေနတယ္လို႔ ငါထင္မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေျခလွမ္းေတြလည္းေႏွး
ေကြးထံုထိုင္းလို႔ စိတ္ေတြက တျပည္သူဆီသာ ေရာက္ျမဲေရာက္ေနတယ္။

ငါ့ခန္းစီးကန္႔လန္႔ကာေတြကို မဖြင့္ပါရေစနဲ႔။
အသံေတြရဲ႕ ကင္းေ၀းရာမွာ ပုန္းေအာင္းဖို႔ၾကိဳးစားေနတုန္း သူ႕စကားသံေတြနားထဲ
တိုး၀င္လာတယ္။ မ်က္စိေတြမွိတ္ ေခါင္းကိုလွန္ခ်ထားတဲ့အခါ ငါ့နားဖူးထက္မွာ
သူ႔ရုပ္လႊာေတြအားလံုးေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနၾကတယ္။ ဘာကိုေအာ္ဟစ္လို႔ ဆုပ္
ကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့တဲ႔အခါ ငါဖုန္းကိုေရွ႕မွာခ်ျပီး ေျခဆင္းထိုင္ေနလိုက္ရတယ္။
ငါရွင္သန္ေနထိုင္ရာ တနာရီေစာေနတဲ႔ အခ်ိန္စက္၀န္းမွာ ငါဒီေန႔အံေခ်ာ္ေနတယ္။
ဒါဟာ တပတ္ဆိုတဲ႔ စမ္းသပ္ခံေန႔စြဲ ပထမဆံုးေန႔ပါပဲ။


ရဲ၀င့္သူ

Monday, June 29, 2009

လူရိုင္းတေကာင္ရဲ႕ဗံုတီးသံ




“လူရိုင္းတေကာင္ရဲ႕ဗံုတီးသံ”



စိတ္ကူးတခ်ိဳ႕
ေသးေဆာ္နံေနတဲ႔အခါ
ညေတြကို ကန္းဗတ္စ္စက်ယ္ၾကီးတခုလို သေဘာထား
ကိုယ္လံုးတီး ငါ့ကိုယ္မွာ
ေဆးေရာင္စံုေတြ ေလာင္းခ်ျပီး
စိတ္ရွိလက္ရွိ တေမ႔တေမာ
လူးလွိမ့္ေနခ်င္လိုက္တာ...

ရြက္တိုင္ေတြ ခ်လိုက္ရေတာ့မလား
မုန္တိုင္းကို ေလခၽြန္ျပီး ေစာင့္ရေတာ့မလား
နတ္သမီးတပါးကို ထပ္မေမွ်ာ္လင့္မိဖို႔ေတာ့
ထပ္ခါ ထပ္ခါ ငါ့ကုိယ္ငါ သတိေပးလိုက္တယ္...

သယ္ပိုးလာသမွ် အကုန္ပစ္ခ်
၀တ္လစ္စလစ္ လူတေကာင္လိုေျပးထြက္
တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ျဖစ္မႈ အေပါင္းဆီကို
အရွိန္နဲ႔ေျပးေဆာင့္ ပစ္လိုက္ခ်င္မိတယ္...

အမွားေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔
လံုးပတ္ ေပြလီေနတဲ႔
အဲ့ဒီ ၂၁ရာစုငနဲရဲ႕
လည္ကုတ္ကို ခြစီးျပီး
မတန္မရာမႈ အလံုးစံုကို
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခြာခ်ပစ္ခ်င္တယ္...



ရဲ၀င့္သူ

Saturday, June 27, 2009

ကမ္းတဖက္




“ကမ္းတဖက္”


အားမဲ႔လာတဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ျဖိဳခ်
အလင္းလာရာလမ္းဆီ
စမ္းတ၀ါး လွမ္းသြားတုန္း
အခ်စ္နဲ႔ဘ၀ကို မွ်ားေနတာ...

မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းရဲ႕
အတၳဳပတိကို ေရးေနတာမဟုတ္ဘူး
ဆံုမွတ္တို႔ရဲ႕လားရာကို
အရူးအမူးရွာေဖြေနတာ...

ဘက္လိုက္လြန္းတဲ႔
ရာသီဥတုကို
ေခါင္းထဲက ေမာင္းထုတ္
မင္းေပးတဲ႔အားအင္တခ်ိဳ႕နဲ႕
ေမွာ္ရံုေတာမွာ တိုး၀င္ျပီး
လက္ေဆာင္ေပးမယ့္ဘ၀ကို
ငါ... ထုဆစ္ေနတာ...

ရဲ၀င့္သူ




Salvador Dali ရဲ႕ The Persistence of Memory ပန္းခ်ီကားကိုသံုးထားပါသည္။


 
..................................***EOT***.................