“ေရေပၚကလ နဲ႔ ကမၻာပ်က္မယ့္ေန႔”
အနာဂတ္ ဆင္ဖိုုနီကိုု
အျမင့္ဆံုုးအသံႏွဳန္းနဲ႔ နားေထာင္ေနရင္း
ျပတင္းတံခါးက လေရာင္ေၾကာင့္
ေကာင္းကင္ကိုု ေမာ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့
ျပည့္တင္း ၀င္းပေနတဲ႔ လမင္းဟာ
ပက္ပက္စက္စက္ သာေနတယ္။
ေၾသာ္...လျပည့္ည တညေပပဲ။ ။
အခန္းထဲကိုု မဖိတ္ေခၚပဲ
ေက်ာ္၀င္လာတဲ႔ လေရာင္က
ခံစားခ်က္ေပ်ာက္ေနတဲ႔ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ
ရွတတ အေတြးတခ်ိဳ႕ လက္ေဆာင္ေပးသြားခဲ႔ေတာ့
အိပ္ယာထဲကထ
၀ရံတာဆီ ထြက္လာလိုက္မိတယ္။
ေရေပၚမွာသာေနတဲ႔ လမင္းက
ျငိမ္သက္ေနတဲ႔ေရျပင္မွာ ခန္႔ခန္႔ၾကီးလွေနေလေတာ့
ေခါင္းထဲကိုု
ေရေပၚကလ တိုုး၀င္လာတယ္၊
လီယိုုေတာ္စတြိဳင္း တိုုး၀င္လာတယ္၊
ရွယ္လီ တိုုး၀င္လာတယ္၊
လစ္ဘြန္းမွာတည တိုုး၀င္လာတယ္၊
(ျပီးေတာ့)
ျပန္မဆံုုနိုုင္ေတာ့တဲ့ ငယ္ျမိဳ႕ေလး တိုုး၀င္လာတယ္၊
တိုုး၀င္လာတယ္...
တိုုး၀င္လာတယ္။ ။
၀ီစကီညေတြတိုုင္း
စကား၀ိုုင္းထဲ အလည္လာတတ္တဲ႔
၂၀၁၂ ကမၻာပ်က္ကိန္းရဲ႕
ေခ်ာင္းဟန္႔သံတခ်က္
ဒီကေန႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ။
၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာတဲ႔ေလ
ေတြးလိုုက္မိေသးရဲ႕
သိပ္ခ်စ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာမွာေပပဲလိုု႔
မျဖစ္နိုုင္ဘူး...
အင္း... ျဖစ္ခဲ႔သည္ရွိေသာ္
တိုု႔ဘာမ်ားတတ္နိုုင္မွာတုုန္းကြယ္
တခုုပဲ...
အဲ့ဒီတေန႔ မေရာက္ခင္အထိ
ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္သာ အသက္ရွင္ေနထိုုင္အံ့။ ။
ရဲ၀င့္သူ
Image by lhege.vox.com





